ขออนุญาตนำบทความจากบล๊อก ๆ นึงมาให้ท่านผู้ผ่านมาอ่านบล๊อกนี้นะคะ มันใช่เลย กินใจด้วยค่ะ

ในเช้าวันที่สอง ลุงทุ้ยก็ได้ยินเสียงจากวิทยุของแกว่าจะมีพายุเข้ามาอีกในช่วงบ่ายนี้ และก็มีเรือท้องแบนของทางราชการเข้ามาในหมู่บ้านอีกครั้ง เพื่อรับคนที่ยังตกค้างอยู่ เช่นเดิมด้วยความเชื่อในความดีของตัวเองและความศรัธทาอย่างแรงกล้าในพระเจ้า ลุงทุ้ยปฏิเสธอีกที่จะไปกับเรือท้องแบน ทั้ง ๆ ที่ขณะนี้แกต้องขึ้นไปนั่งอยู่บนขื่อของหลังคาบ้านแล้ว ฝนตกหนักตลอดทั้งคืนเป็นคืนที่สอง น้ำท่วมเกือบ ถึงระดับหลังคาบ้านในตอนเช้าลุงทุ้ยจึงปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคาและได้ยินเสียงจากวิทยะของแกในตอนเช้าในวันที่สามว่า จะมีพายุเข้ามาอีกลูกหนึ่ง ไม่นานหลังจากนั้น ลุงทุ้ยก็ได้ยินเสียงฮอฯ ของทางการบินลอยลำอยู่เหนือหลังคาบ้าน คนบนฮอ ทิ้งบันได้ลมาและประกาศทางโทรโข่งให้แกขึ้นไป และนี่เป็นครั้งที่สามที่ลุงทุ้ยปฏิเสธความช่วยเหลืออีก ในที่สุดฮอฯ ก็ต้องบินจากไป เพราะใกล้เวลาพายะลูกใหม่จะพัดเข้ามาอีก

ครั้งนี้ไม่เหมือนกับสองครั้งแรกแลว ในที่สุดลุงทุ้ยก็ต้องเสียชีวิตเพราะจมน้ำตาย เมื่อตายไป ลุงทุ้ยได้มีโอกาสพบกับพระเจ้า จึงต่อว่าต่อขานที่พระเจ้าไม่รักษาสัญญา เสียทีที่แกเป็นคนดีมาตลอดชีวิต ซึ่งพระเจ้าก็ได้ชี้แจงให้ลุงทุ้ยฟังว่า พระเจ้าได้พยายามช่วยลุงมาถึงสามสี่ครั้ง ตั้งแต่พูดเข้าไปในวิทยุของแก ส่งรถยนต์ไปรับ ส่งเรือท้องแบนไปรับ จนครั้งสุดท้ายส่ง ฮ ไปรับ ลุงทุ้ยต่างหากที่เป็นผู้ปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมด แล้วจะต้องให้พระเจ้าช่วยสักแค่ไหน แกจึงจะยอมรับ

ได้อะไรบ้างครับจากเรื่องของลุงทุ้ย พระเจ้าจะช่วนคนที่ช่วยตัวเองด้วยเท่านั้นใช่ไหมครับ นั่นน่ะสิครับ เมื่อมีโอกาสดี ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตคุณแล้วคุณจะลังเลอะไรอยู่ล่ะครับ โอกาสดี ๆ บางครั้งก็ไม่ได้ใส่มาในกล่องที่ผูกโบว์สวยหรูเสมอไป และโอกาสเช่นนี้อาจจะไม่กลับมาหาคุณอีกแล้วก็ได้

จากหนังสือ ทางเปียกฝน ถนนเปียกน้ำ

ติดตามบทความอื่น ๆ ได้ในบล๊อกนี้ค่ะ